Ruiny zamku w Lucynie www.talava.com
Ruiny zamku w Lucynie www.ludza.lv
www.ludza.lv
Pokaż na mapie
 Inflanty polskie 
 I Rzeczpospolita
 Inflanckie
 LUCYN
łot. Ludza, niem. Lutzen, Ludsen

Miasto powiatowe w Inflantach Polskich w okolicy, obfitującej w jeziora, a dawniej w bagna, przy drodze z Siebieża do Rzeżycy.

Powstało w pobliżu wniesionego nad jez. Łuża (Lucyńskim) zamku krzyżackiego (1389) Wannewara de Brueggennoie

Zamek lucyński został oddany (1559) przez zakon inflancki w zastaw Rzeczpospolitej w zamian za pomoc w wojnie z Moskwą. Wraz całymi Inflantami Lucyn przyłączył się (1561) do Rzeczpospolitej.

Krótko potem został zajęty przez wojska moskiewskie Iwana Groźnego (1577), ale wnet odzyskany przez wyprawę (1579) króla Stefana Batorego. Król mieszkał na zamku lucyńskim, polecając zwiększyć jego załogę do tysiąca żołnierzy z 50 armatami. Batory polecił też przenieść wielokrotnie burzone miasteczko w inne, obecne zajmowane miejsce.

Podczas II wojny północnej (1700-21) zamek w Lucynie zajęli Szwedzi, którzy zniszczyli szańce i samo miasteczko. Zamek przekształcił się malowniczą ruinę.

W I rozbiorze Rzeczypospolitej (1772) Lucyn zagarnęła Rosja. Pomimo iż liczył tylko 200 mieszkańców, został siedzibą powiatu (1778) i otrzymał herb (21 września 1781 roku) - Pogoń na czarnym polu.

W 1881 roku liczył już 5,2 tys. mieszkańców.

Drewniany kościół (1686) wzniesiony na miejscu poprzedniego, zamienionego przejściowo na zbór kalwiński spalił się (1736), ale wkrótce został odbudowany (1738).

Od 1991 w granicach niepodległej Łotwy.


Wydrukuj stronę