Fot. Margit Kurvits
Fot. Margit Kurvits |
|
Miasto u uj¶cia Parnawy do Zatoki Parnawskiej (Morze Ba³tyckie), za³o¿one przez Zakon Kawalerów Mieczowych w XIII w. Prawa miejskie uzyska³o w 1265. Od 1405 cz³onek Zwi±zku Hanzeatyckiego.
W latach 1561-1617 miasto nale¿a³o do Rzeczypospolitej. Parnawa przy³±czy³a siê do wspólnego pañstwa polsko-litewskiego (1561) wraz z ca³ym pañstwem dawnego Zakonu Kawalerów Mieczowych.
Za panowania Zygmunta III Wazy Parnawa zosta³a stolic± (1588) jednego z trzech województw Rzeczpospolitej w Inflantach.
2 marca 1609 roku Polacy pokonali tutaj oddzia³y szwedzkie. Parnawa zosta³a odzyskana zaskakujacym szturmem w ciagu jednej nocy.
Jednak w 1617 miasto zosta³o zajête na blisko stulecie przez Szwecjê.
W 1710 zdobyte przez Rosjê.
W latach 1918-1940 i od 1991 r. w granicach niepodleg³ej Estonii, gdzie jest jednym z najs³ynniejszych uzdrowisk na wschodnich wybrze¿ach Ba³tyku, znanym z k±pieli b³otnych.
W czerwcu 1937 zawin±³ tu z wizyt± polski kontrtorpedowiec ORP "Wicher" odbywaj±cy rejs szkolny po Ba³tyku.
W mie¶cie zachowa³y siê pozosta³o¶ci dawnych fortyfikacji (Brama Talliñska, baszty z XIV-XVII w.), XVIII-wieczne ko¶cio³y ¶w. Katarzyny i ¶w. El¿biety oraz ratusz.