Ruiny zamku w Wolmarze
fot. Zamki Łotwy

 Inflanty
 I Rzeczpospolita
 WOLMAR
łot. Valmiera, est. Wolmarilin, ros. Władimierc, Włodzimierzec, Wolmare

Miejscowość nad rzeką Gauja, 113 km na północny wschód od Rygi.

Wolmar został założony prawdopodobnie (1219) przez duńskiego króla Waldemara II. Silnie obwarowany zamek zbudował wielki mistrz zakonu inflanckiego Wilhelm von Schauerburg. Wolmar należał do Zwązku Hanzeatyckiego.

W 1561 wraz z całymi Inflantami przyłączyło się do Rzeczypospolitej. Miasto zdobyte (1601) przez interwencyjną armię szwedzką. Odzyskała je wyprawa kanclerza Jana Zamoyskiego. Szwedzi ponownie wkroczyli tutaj w 1625 roku.

Podczas "potopu" Polacy zdobyli Wolmar (1657) ponownie zajęty (1658) przez szwedzką armię marszałka Douglasa. W traktacie oliwskim (1660) Rzeczpospolita zrzekła się Wolmaru i większej części Inflant.

W 1671 roku zamek został zburzony, a pożary (1689, 1772) zniszczyły miasto. Zdobyte podczas III wojny północnej przez Rosjan zostało przyłączone na ponad 200 lat do imperium rosyjskiego. Rosjanie zmienili nazwę miasta na Włodzimierzec.

W XIX wieku Wolmar szybko się rozwijał, zwiększając liczbę ludności z 500 mieszkańców (1819) do 2,5 tysiąca (1888).

Od 1991 na terenie niepodległej Łotwy, liczy 30 tys. mieszkańców.


Wydrukuj stronę