Kalwaria, widok ogólny
Kalwaria, widok ogólny
fot. www.kalvarija.narod.ru
Kalwaria, widok ogólny
Kalwaria, widok ogólny
fot. www.kalvarija.narod.ru
Kalwaria, kościół p.w. św. Imienia Marii
Kalwaria, kościół p.w. św. Imienia Marii
fot. www.kalvarija.narod.ru
Kalwaria, rynek
Kalwaria, rynek
fot. www.kalvarija.narod.ru

 Trockie
 I Rzeczpospolita

 KALWARIA
inaczej Kalwaria Źydowska, lit. Kalvarija

Miejscowość nad rzeką Szeszupą, 42 km od Suwałk, 17 km od Mariampola, przy drodze z Warszawy do Kowna. Ze względu na znaczną ilość zamieszkujących tutaj Źydów, nazywana była Kalwarią Źydowską. Biskup żmudzki Jerzy Tyszkiewicz (zm. 1656), który podobnie jak w Kalwarii Źmudzkiej (z którą Kalwaria bywa mylona)w 1640 r. zbudował tu kalwarię na wzór jerozolimskiej. Na jego polecenie zbudowano kaplicę i kilkanaście stacji Męki Pańskiej. Sprowadził też dominikanów, dla których ufundował klasztor. Dla pielgrzymów biskup Tyszkiewicz uzyskał od papieża Urbana VIII (zm. 1644 r.) liczne odpusty.

W 1715 roku drewniany kościół ufundował książę Mikolaj Korybut Wiśniowiecki. (?)

Od 1766 roku starostwo kalwaryjskie należało do Michała [Kazimierza?] Ogińskiego, wojewody wileńskiego, późniejszego hetmana wielkiego litewskiego.

W 1713 roku przywilej lokacyjny nadał Kalwarii król August II Mocny, a zatwierdził go [1791] i nadał miastu herb król Stanisław August Poniatowski.

Według Słownika Geograficznego Królestwa Polskiego tutaj w 1792 roku urodził sie historyk prawa Wacław Aleksander Maciejowski (inne źródła podają jednak Cierlicko lub Kalwarię Zebrzydowską)

W 1795 roku w III rozbiorze Rzeczypospolitej Kalwaria została zagarnięta przez Rosję. Prusy

Kalwaria została rozbudowana na początku XIX wieku, po wytyczenia traktu pomiędzy Warszawą a Petersburgiem. W 1840 roku zbudowano murowany kościół p.w. św. Imienia Marii w stylu klasycystycznym.

W 1867 roku Kalwaria została siedzibą nowo utworzonego powiatu kalwaryjskiego guberni suwalskiej W 1880 roku Kalwaria liczyła 8,5 tys. mieszkańców, w tym 75% Źydów.

Po I wojnie światowej Kalwaria znalazła się w niepodległej Litwie, blisko pilnie strzeżonej granicy z Polską. Jendak wobec zamknięcia przez Litwinów granicy z Polską droga z Warszawy do Kowna, a wraz z nią Kalwaria utraciły swe znaczenie. W latach 1918-19 stacjonował tu 1 litewski pułk piechoty, który w sierpniu 1919 roku brał udział w walce w powstańcami polskimi wyzwalającymi Sejny.

Na początku II wojny światowej, od września 1939 r. do lipca 1940 r. Litwini utworzyli w Kalwarii obóz dla żołnierzy polskich internowanych po kampanii wrześniowej. Przebywało tu około 720 internowanych. Po zagarnięciu Litwy przez Sowietów, w lipcu 1940 r. polscy żołnierze zostali wywiezieni w głąb Związku Sowieckiego.

Po rozpadzie Związku Sowieckiego od 1991 roku miasto w województwie mariampolskim niepodległej Litwy, liczy 5,5 tys.mieszkańców. Po otwarciu granic Kalwaria znów znalazła się przy jednej z głównej dróg łączącej Polske i Litwę, przy projektowanej autostradzie Via Baltica.


Wydrukuj stronę