Radziwiliszki
Radziwiliszki, panorama
widok z początku XX wieku
Radziwiliszki
Ulica w Radziwiliszkach
widok z początku XX wieku
Radziwiliszki,dworzec kolejowy
Radziwiliszki,
dworzec kolejowy,
widok z początku XX wieku fot. Stare dworce
Radziwiliszki, Pomnik wielkiego księcia litewskiego Witolda
Radziwiliszki, Pomnik wielkiego księcia litewskiego Witolda
fot. www.randburg.com

 Trockie
 I Rzeczpospolita
 RADZIWILISZKI

lit. Radviliskis, RadviliŠcopy;kis

Miejscowość przy ujściu rzeki Oposzczy do Niemenka, 75 kilometrów od Poniewieża. Wspomniane po raz pierwszy w 1529 i 1567 roku. Założone (1584) wraz ze zborem kalwińskim przez Krzysztofa Radziwiłła, wojewodę wileńskiego i hetmana wielkiego litewskiego.

Należały do powiatu upickim, leżąc na północnym skraju województwa trockiego I Rzeczpospolitej.

Radziwiliszki zostały doszczętnie zniszczone przez Szwedów (1708-10) w III wojnie północnej.

Odbudowane po zniszczeniach Radziwiliszki zostały zagarnięte przez Rosję w III rozbiorze (1795) i już do Rzeczpospolitej nie pworóciły.

Murowany kościół (1854) p.w. Najświętszej Maryi Panny ufundowany przez Tyszkiewicza zastąpił wcześnijeszą świątynię, należącą dawniej do parafii w Birżach.

W 1859 roku Radziwiliszki liczyły niespełna 200 mieszkańców. Szybki rozwój zawdzięczały usytuowaniu przy trasie nowej linii kolejowej Lipawa - Dyneburg - Romny W 1879 roku Radziwiliszki zostały siedzibą władz powiatowych.

Podczas I wojny światowej, okupujący (1915-18) Radziwiliszki Niemcy zbudowali (1916) nową linię kolejową z Mitawy przez Radziwiliszki do Taurogów.

W 1918 roku Radziwiliszki zostały przyłączone do niepodległej Litwy, gdzie w 1924 roku otrzymały prawa miejskie.

21-22 listopada 1919 roku w bitwie pod Radziwiliszkami tworzące się wojska litewskie zatrzymały atak tzw. "Freikorps Baltic" generała Eberharda von der Goltza (Holtza) - tzw. armii Bermondta-Awałowa, tworzonej z rozformowanych wojsk niemieckich, współdziałającej z oddziałami "białych" Rosjan. Po interwencji francuskiego generała Nisela (reprezentującego zwycięską Ententę), oddziały litewskie musiały się wycofać na teren Litwy.

Po ponownych okupacjach sowieckich (1940-41, 1944-91) i niemieckiej (1941-44) miasto powiatowe niepodległej Litwy, liczy 54 tys. mieszkańców.


Wydrukuj stronę