W trakcie kryzysu wewnętrznego w Rosji (wielkiej smuty) w Brahiniu pojawił (1602) się uzurpator do tronu carskiego, Dymitr Samozwaniec podający się za syna Iwana Groźnego (faktycznie zgładzonego w wieku 9 lat z polecenia Cara Borysa Godunowa w 1591 roku). Ponieważ Godunow kazał wymordować wszystkich świadków zbrodni, wiele osób w dobrej woli wierzyło w relacje Samozwańca. Należał do nich nuncjusz papieski Rangoni, który twierdził, iż sam wygląd dłoni (nie nawykłej do pracy) Łżedymitra wskazuje na arystokratyczne pochodzenie.
Był to prawdopodobnie mnich Grigorij Otriepjew, zbiegły z klasztoru czudnowskiego, wychowany na dworze księcia Adama Wiśniowieckiego - ryżawy młodzieniec z dwiema wielkimi brodawkami na twarzy.
Przeszedł na katolicyzm w krakowskim kościele jezuitów p.w. Świętej Barbary (1605), a dzięki pomocy części polskich magnatów, przede wszystkim wojewody sandomierskiego Jerzego Mniszcha,z pomocą ich wojsk opanował znaczne tereny Rosji. Po nagłej śmierci cara Borysa Godunowa wkrótce obalono jego małoletniego syna - Fiodora II.
20 czerwca 1605 roku Dymitr wjechał do Moskwy i został koronowany na cara Rosji.
Jako car, Dymitr Samozwaniec I (1605-06), zadeklarował pokojowe panowanie, zniósł karę śmierci i amnestionował swych przeciwników. Chciał zorganizować wyprawę wojenną przeciwko Tatarom krymskim i szukał sujuszników. Odmówił poselstwu polskiemu Zygmunta III Wazy zwrotu Smoleńska i Siewierszczyzny w zamian za pomoc wojskową. Jeszcze w Polsce ożenił się (1603) w Samborze z Polką Maryną Mnichówną, która przybyła z dużym orszakiem i ojcem do Moskwy, po czym uznana została za carową. Podczas wznieconego przez bojarów powstania antypolskiego, Dymitr Samozwaniec I i około 2 tysiące jego zwolenników, głównie Polaków, zostało zamordowani, a książę Mniszech z córką internowani poza Moskwą. Dymitr Samozwaniec I pochowany został najprawdopodobniej w Putywlu.
Kolejnym carem został przywódca spisku, bojar Wasyl Szujski (1606-10).