Dymitr Samozwaniec I

W trakcie kryzysu wewnętrznego w Rosji (wielkiej smuty) w Brahiniu pojawił (1602) się uzurpator do tronu carskiego, Dymitr Samozwaniec podający się za syna Iwana Groźnego (faktycznie zgładzonego w wieku 9 lat z polecenia Cara Borysa Godunowa w 1591 roku). Ponieważ Godunow kazał wymordować wszystkich świadków zbrodni, wiele osób w dobrej woli wierzyło w relacje Samozwańca. Należał do nich nuncjusz papieski Rangoni, który twierdził, iż sam wygląd dłoni (nie nawykłej do pracy) Łżedymitra wskazuje na arystokratyczne pochodzenie.
Był to prawdopodobnie mnich Grigorij Otriepjew, zbiegły z klasztoru czudnowskiego, wychowany na dworze księcia Adama Wiśniowieckiego - ryżawy młodzieniec z dwiema wielkimi brodawkami na twarzy.
Przeszedł na katolicyzm w krakowskim kościele jezuitów p.w. Świętej Barbary (1605), a dzięki pomocy części polskich magnatów, przede wszystkim wojewody sandomierskiego Jerzego Mniszcha,z pomocą ich wojsk opanował znaczne tereny Rosji. Po nagłej śmierci cara Borysa Godunowa wkrótce obalono jego małoletniego syna - Fiodora II.
20 czerwca 1605 roku Dymitr wjechał do Moskwy i został koronowany na cara Rosji.
Jako car, Dymitr Samozwaniec I (1605-06), zadeklarował pokojowe panowanie, zniósł karę śmierci i amnestionował swych przeciwników. Chciał zorganizować wyprawę wojenną przeciwko Tatarom krymskim i szukał sujuszników. Odmówił poselstwu polskiemu Zygmunta III Wazy zwrotu Smoleńska i Siewierszczyzny w zamian za pomoc wojskową. Jeszcze w Polsce ożenił się (1603) w Samborze z Polką Maryną Mnichówną, która przybyła z dużym orszakiem i ojcem do Moskwy, po czym uznana została za carową. Podczas wznieconego przez bojarów powstania antypolskiego, Dymitr Samozwaniec I i około 2 tysiące jego zwolenników, głównie Polaków, zostało zamordowani, a książę Mniszech z córką internowani poza Moskwą. Dymitr Samozwaniec I pochowany został najprawdopodobniej w Putywlu.
Kolejnym carem został przywódca spisku, bojar Wasyl Szujski (1606-10).


 Mińskie
 I Rzeczpospolita
 BRAHIN
biał. БРАГІН rejon БРАГІНСКІ Brahin, Bragin, ros. БРАГИН


Mińskie (I RP) - RZECZYCA
 mapa 1:75 000 
PN -  ZACH
Borsuki, Gawinowicze, Kozie, Makanowicze, Tyszkówka

PN -  WSCH
Borchów, Borszczówka, Kopań, Mochów, Rzeczyca, Telesze, Zaspa

PD -  ZACH
Brahin, Chojniki, Mikulicze, Mołoczki, Niezychow, Rudaków

PD - WSCH
Korczemka, Lubecz, Łojew (Łojów), Mołożyn, Radul

Miejscowość nad Brahinką (dopływem Prypeci), 77 kilometrów od Rzeczycy przy drodze z Łojowa do Czarnobyla.

Stary gród Rusi Kijowskiej, w 1147 roku spustoszony przez Połowców, sprzymierzonych z kniaziem ruskim Światosławem Olegowiczem.

Książe kijowski Ruryk wydając swego 10-letniego syna (1189) za 8-letnią księżniczkę suzdalską Wierchosławę oddał tej dziecięcej parze Brahin na własność.

W połowie XIV wieku Brahin został przyłączony do Litwy, stanowiąc własność wielkich książąt - później polskich królów..

W 1511 Brahin otrzymał przywilej od króla Zygmunta I. Znajdował się wówczas w powiecie rzeczyckim województwa mińskiego I Rzeczypospolitej.

Od końca XVI wieku Brahin należał do Wiśniowieckich. Tutaj, na dworze Adama Wiśniowieckiego zjawił się (1604) uzurpator do carskiej korony Dymitr Samozwaniec I.

W 1793 roku podczas II rozbioru Rzeczpospolitej Brahin zagarnęła Rosja.

Do 1873 roku Brahin należał do rodziny Rokickich. W 1880 roku miasteczko liczyło 2,7 tys. mieszkańcow, posiadało dwie cerkwie z monastyrami: żeńskim i męskim bazylianów (od 1725 roku).

Poprowadzenie linii kolejowej w odległości 28 kilometrów (stacja Chojniki) od Brahina zahamowało rozwój miasta, które blisko sto lat później liczyło zaledwie 3,6 tys. mieszkańców (1969).

Od 1991 roku miasto rejonowe w obwodzie homelskim niepodległej Białorusi.


Wydrukuj stronę