Mińskie (I RP) - MOZYR  mapa 1:75 000

PN -  ZACH Jakimowicze, Kaplicze, Michnowicze, Mozyr, Suchowicze, Zimowiszcze	PN -  WSCH Domanowicze, Karpowicze, Kolenkowicze, Martynowicze, Wasilewicze
PD -  ZACH Dobryń, Koczyszcze, Kuźmicze, Michałki, Mieleszkiewicze	PD - WSCH Barbarów, Berezówka, Dernowicze, Narowla, Tułgowicze

Jeden z najstarszych grodów ruskich, wzmiankowany (1155), gdy książę kijowski Jurij Dołgoruki sprzedał miasto księciu czernichowskiemu Światosławowi Olgowiczowi.

Później należał do księstwa włodzimierskiego, a od XIII w. do Litwy. Miejsce zwycięskiej bitwy wojsk mongolskich z litewskimi (1227).

Od XIV wieku stolica jednego z 3 powiatów województwa mińskiego, miejsce obrad sejmiku i wyboru deputatów do trybunału litewskiego. Siedziba sądu grodzkiego.

W XV w. należał do kniazia Michała Glińskiego. Zdobywany i niszczony (1525 i 1654) przez wojska moskiewskie.

Herb Mozyrza, nadany w 1577 roku

W I Rzeczpospolitej (od 1569) siedziba powiatu i deputatów trybunalskich. Lokowany (1577) na prawie magdeburskim .

Zniszczony na początku XVII w. w wielkim pożarze. W II rozbiorze (1793) dostał się w ręce rosyjskie, by już nie powrócić do Rzeczpospolitej.

5 marca 1920 oddziały 9. Dywizji Piechoty gen. Władysława Sikorskiego zdobyły Mozyrz (ważny węzeł kolejowy sowieckich transportow na front) po brawurowym ataku pod koniec dnia. Wojska polskie utrzymały miasto do 19 czerwca 1920.

Od 1991 roku miasto na Białorusi.