Mińskie (I RP) - ROHACZEW  mapa 1:75 000

PN -  ZACH Hadziłowicze, Rohaczew, Sielec, Tajmonowo	PN -  WSCH Berestowiec, Bychań, Dowsk, Łazarewicze, Żurawicze
PD -  ZACH Deniskowicze, Horwal, Kabanowka, Kossakówka, Krugowiec, Świedzkie, Żłobin	PD - WSCH Czebołowicze, Koszelew, Lubawin, Merkułowicze, Potapówka, Stołpnia

Miasto przy ujściu Druci do Dniepru, od XIII wieku w Wielkim Księtswie Litewskim, od XIV wieku w monarchii Jagiellonów.

Złoty wiek Rzeczpospolitej był nim też dla Rohaczowa. Królowa Bona postawiła tutaj zamek.

Rohaczów został zdobyty i zniszczony przez Tatarów (1562) i Kozaków Zołotareńki (1654).

Po unii lubelskiej (1569) przyłączone do Korony miasto (XVI-XVIII w.) kilkakrotnie niszczyły kolejne najazdy wojsk rosyjskich na Rzeczpospolitą.

Po zajęciu miasta w I rozbiorze Rzeczpospolitej (1772) Katarzyna II uczyniła z miasta (1777) centrum obwodu mohylewskiego, nadała mu też herb (1781).

W XIX w. Rohaczów był ważnym punkcie żeglugi na Dnieprze pomiędzy Kijowem i Mohylowem. Rozwój miasta nastąpił w końcu XIX wieku, gdy znalazło się ono przy linii kolejowej Mohylów-Żłobin.

W lutym 1918 miejsce walk I Korpusu Polskiego gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego o ważny dla bolszewików węzeł kolejowy łączący ich z Ukrainą. Drukowano wówczas w Rohaczowie znaczki pocztowe i pieniądze.

27 września 1920 Rohaczów ponownie stał się miejscem walk 14 Dywizjonu Artylerii Konnej Wojska Polskiego, ścigającego po bitwie warszawskiej uciekających bolszewików. Decyzją traktatu ryskiego (1921) Rohaczów pozostał jednak po stronie bolszewickiej i do Polski nie powrócił.

Podczas II wojny światowej w okolicy toczyły się ciężkie walki wojsk sowieckich i niemieckich.

Siedziba parafii (kościół św. Katarzyny) i dekanatu.