Kościół p.w. Trójcy Przenajświętszej
na rysunku Napoleona Ordy (1876) - powyżej i współcześnie - poniżej

Położony na niewielkim pagórku kościół w połowie XVI w. Mikołaj "Czarny" Radziwiłł zamienił na zbór kalwiński. Wówczas zniszczony został mur cmentarny. Jego synowie przywrócili kościół (1641), który został zniszczony w czasie najazdu moskiewskiego (1654-67).
Po powstaniu styczniowym władze carskie zabroniły odprawiania nabożeństw w kościele (1866) i zamieniły go na cerkiew (1868), znacznie przebudowując świątynię. W tym stanie została uwieczniona na rysunku Napoleona Ordy (1876). Zwrócony katolikom (1918) ponownie zamknięty przez Sowietów (1969), dzisiaj wyremontowany znów służy wiernym.
fot. Bialorus inside


 RUŚ CZARNA
 Nowogródzkie
 II Rzeczpospolita
 ISZKOŁDŹ
biał. ІШКАЛЬДЗЬ, Iszkaldz, rej. БАРАНАВІЦКІ, ros. ИШКОЛЬДЬ, Iszkold, Ishkold,

Wioska nad rzeką Usza, 40 km na północny wschód od Baranowicz, na zachód od drogi Baranowicze - Stołpce.

Starosta witebski i smoleński Mikołaj Niemirowicz zbudował (1449-72) w swym majątku Iszkołdź murowany kościół św. Trójcy, jeden z najstarszych murowanych kościołów późnogotyckich w Wielkim Księstwie Litewskim.

Iszkołdź należął przez pewien czas do rodziny Illiniczów, z później Radziwiłłów. Prawa miejskie Iszkołdź uzyskała (1579) za panowania Stefana Batorego. W 1598 miasteczko powsiadało rynek, wytyczone 2 ulice i 70 zabudowań.

Zagrabiona (1793) w II rozbiorze przez Rosję miejscowość w XIX w. należała do rosyjskiej rodziny Wittgensteinów.

W II Rzeczpospolitej w powiecie baranowickim województwa nowogródzkiego, Iszkołdź liczył niecałe 700 mieszkańców.

Od 1991 Iszkołdź leży w niepodległej Białorusi, zamieszkiwany przez 350 mieszkańców.


Wydrukuj stronę