XIX-wieczna cerkiew w Drohiczynie Poleskim
XIX-wieczna cerkiew w Drohiczynie Poleskim
fot. Globus Białorusi
pokaż
Pokaż na mapie - mapa topograficzna WIG 1:100000 Mapa topograficzna okolic 1:100 000



 Polesie
 II Rzeczpospolita
DROHICZYN POLESKI
dawniej Dowieczorowicz,
biał. ДРАГІЧЫН, Drahiczyn,
rejon ДРАГІЧЫНСКІ,
ros. ДРОГИЧИН,
Drogichin, Drogicin,
Drohitchin,


Poleskie - powiat Drohiczyn Poleski, Kamień Koszyrski, Pińsk
 mapa 1:75 000 
PN -  ZACH
Chomsk, Drohiczyn Poleski, Kublik, Litowsk

PN -  WSCH
Dziadowicze, Janów Poleski, Motol, Pieszkowo

PD -  ZACH
Janomyśl, Kamień Koszyrski, Nujno, Niewier, Radosław, Wielka Głusza

PD - WSCH
Czerwiszcze, Jeziorce, Kuchocka Wola, Lubieszów, Żeleźnica

Miejscowość (mylona z Drohiczynem nad Bugiem) w centrum Polesia na Zachorodziu przy szlaku z Pińska przez Kobryń do Brześcia, wspomniana po raz pierwszy (1452) jako Dowieczorowicz. Lokację na prawie magdeburskim miejscowość otrzymała (1623) - jeszcze jako Dowieczorowicz od króla Władysława IV. Od 1665 we wszystkich dokumentach występuje jako Drohiczyn.

Resztki dawnej twierdzy zachowały się na lewym brzegu rzeki Jasiołdy 3 km od wioski Żabry. Stał tu zamek książąt Wiśniowieckich (powierzchni 1,5 hektara) otoczony wysokim wałem ziemnym oraz błotnistym brzegiem Jasiołdy i 20-metrowej długości fosą (głęboką na 5 metrów) z mostem zwodzonym.

13 maja 1706 roku król Polski Stanisław Leszczyński, sprzymierzony ze Szwedami, okrążył twierdzę - posłuszną Augustowi II i carowi Piotrowi I. Na propozycję poddania liczący 700 żołnierzy garnizon odpowiedział ogniem artyleryjskim.

Po kilku nieudanych szturmach podjęto oblężenie. Po otrzymaniu posiłków ze szwedzkim generałem Meierfeldem nadeszła główna armia szwedzkiego króla Karola XII. Szwedzi podciągnęli z Pińska ciężką artylerię. Twierdzy nie musiano jednak zdobywać bo przekupiony przez Szwedów dowódca obrony - Niemiec Botman za 2 tysiące dukatów oddał fortecę bez walki.

Karol XII nie mając dość wojska do obsadzenia twierdzy polecił ją zburzyć, a zdobyczne armaty utopić. Po paru dniach przyjechał osobiście sprawdzić wykonanie rozkazu.

Na początku XX wieku wyciągnięto kilka zatopionych armat z kanału i znaleziono polskie i szwedzkie monety z XVIII wieku.

W końcu XVIII wieku Drohiczyn posiadał drewniany ratusz, w mieście z przedmieściami (Starosielem i Zarzeczem) żyło blisko 800 osób, w tym 30% ludności żydowskiej.

Zagrabiony przez Rosje w III rozbiorze Rzeczpospolitej znalazł się w "ujeździe" (powiacie) kobryńskim guberni słonimskiej (od 1801 grodzieńskiej).

Pod koniec XIX wieku liczba mieszkańców podwoiła się z 1,5 tys. (1886) do ponad 3,5 tys. (1905).

Podczas I wojny światowej dd września 1915 do 1918 zajęty przez wojska niemieckie. Wyzwolony w 1919 przez wojska polskie w połowie 1920 na parę miesięcy zajęty przez atakujące Polskę wojska bolszewickie. W II Rzeczpospolitej Drohiczyn Poleski był siedzibą powiatu województwa poleskiego i liczył ponad 4 tys. mieszkańców.

Podczas agesji niemiecko-sowieckiej we wrześniu 1939 zgrupowanie "Drohiczyn Poleski" walczyło (najpierw z Sowietami, potem z Niemcami) wraz z Samodzielną Grupą Operacyjną "Polesie" gen. Franciszka Kleeberga aż do października 1939 (bitwy pod Kockiem).

Od września 1939 Drohiczyn był okupowany przez wojska sowieckie, od 25 czerwca 1941 przez Niemców i od 17 lipca 1994 ponownie przez Sowietów.

Od 1991 miasto w granicach niepodległej Białorusi, siedziba rejonu (powiatu) w oblasti (województwie) brzeskiej, liczy 15 tys. mieszkańców.


Wydrukuj stronę