Wilhelm Orlik-Rückemann (1894-1986)

Jeden z pierwszych polskich oficerów wojsk pancernych, podczas wojny z bolszewikami mianowany w sierpniu 1920 roku na dowódcę 1. pułku czołgów; póżniej inspektor broni czołgowej Ministerstwa Spraw Wojskowych, pułkownik (1927), dowódca 9. Dywizji Piechoty, generał brygady (1933), zastępca dowódcy Korpusu Ochrony Pogranicza (1938).
8 sierpnia 1939 roku mianowany został dowódcą Korpusu Ochrony Pogranicza.
Po uderzeniu sowieckim 17 wrzesnia 1939 roku podjąl walką z agresorem. Postanowił walczyć i przedzierać się w stronę maszerującej ku Warszawie SGO "Polesie" gen. Kleeberga.
Od 20 do 22 września zebrał oddziały KOP z przestrzeni niemal 200 kilometrów granicy wschodniej, tworząc tzw. Zgrupowanie Bojowe Oddziałów Korpusu Ochrony Pogranicza, liczące ok. 9 tys. żołnierzy.
28 września Polacy dotarli pod Szack, gdzie rozbili dużo silniejszą, radziecką 52. Dywizję Strzelecką.
Osłabione zgrupowanie podjęło 1 października 1939 roku pod Wytycznem ostanią bitwę przez cały dzień opierając się atakom sowieckiej 45. Dywizji Strzeleckiej.
Tego dnia wieczorem gen. Orlik-Rückemann polecił rozformowanie wojska i przedzieranie do SGO "Polesie" gen. Kleeberga.
Po zakończeniu walk gen. Rückemann przedostał się przez Litwę i Szwecję do Wielkiej Brytanii. Zmarł w Ottawie 18 października 1986 roku i tam został pochowany.


Pokaż na mapie - mapa topograficzna WIG 1:100000 Mapa topograficzna okolic 1:100 000


 Polesie
 II Rzeczpospolita
 ŁUNINIEC


biał. ЛУНІНЕЦ rejon ЛУНІНЕЦКІ Luniniec, Luninets, Luninet, Luniniez, Luninyets, ros. ЛУНИНЕЦ


Poleskie - powiat Łuniniec, Pińsk, Stolin

 mapa 1:75 000 
PN -  ZACH
Chworosna, Dobrosławka, Lipniki, Morozowicze, Pińsk

PN -  WSCH
Bastyń, Łobcza, Łuniniec, Płotnica

PD -  ZACH
Borowy Młynek, Chinocz, Sernik, Stepańgród

PD - WSCH
Dąbrowica, Horodno, Sielec, Tumień, Wysock, Żółkin

Miejscowość, do XIX wieku wieś w powiecie pińskim (59 km), przy drodze z Łunina do Kożangródka, dawniej należąca do monastyru prawosławnego w Dziatłowiczach.

W 1880 roku Łuniniec liczył zaledwie 355 mieszkańców. Szybki rozwój zawdzięczał ulokowaniu na skrzyżowaniu nowo wybudowanych linii kolejowych: z Wilna przez Baranowicze - Łuniniec - Sarny - Równe do Lwowa oraz z Homla przez Mozyrz - Łuniniec - Pińsk do Brześcia (1884).

Łuniniec został wyzwolony przez Wojsko Polskie 10 lipca 1919 roku. Ponownie zajęty podczas przez owjska sowieckie podczas bolszewickiego uderzenia na Warszawę latem 1920 roku.

W II Rzeczpospolitej Łuniniec liczył już 8267 mieszkańców i był siedzibą powiatu województwa polskiego.

Ze względu na położeniu na głównym kierunku ewentualnego, sowieckiego uderzenia na Warszawę w okolicy Łunińca rozpoczęto wznoszenie schronów bojowych - odcinek "Łuniniec" długości 140 km miał liczyć kilkadziesiąt schronów.

19 września 1939 roku bataliony "Kłeck", "Ludwikowo", "Sienkiewicze" Korpusu Ochrony Pogranicza toczyły w okolicach miasta walki z nacierającymi wojskami sowieckimi.

Po okupacji sowieckiej (1939-41, 1944-91) i niemieckiej (1941-44) od 1991 miasto rejonowe w obwodzie brzeskim Białorusi, liczy 24 tys. mieszkańców (2000).


Wydrukuj stronę