Cerkiew pokrowska z 1645 roku

 Siewierszczyzna

 BRIAŃSK
ros. Брянск
hebr. בריאנסק (Bransk)

Założenie grodu na prawym brzegu rzeki Desny bywa przypisywane (985) księciu kijowskiemu Włodzimierzowi Świętosławowiczowi, jednak pierwsze informacje pisane pochodzą z 1146 roku. Pierwszym samodzieLnym księciem Briańska (wówczas Dobriańska) był Roman Michajłowicz (zm. ok.1288).

W 1310 roku gród (nazywany już Briańskiem) zdobyli Tatarzy, biorąc do niewoli księcia Świętosława. Jego następcy musieli każdorazowo uzyskiwać zgodę tatarską na objęcie urzędu. Ostatni jarłyk (zgodę Ordy na sprawowanie władzy książęcej) otrzymał książę briański i smoleński Wasyl (1356). W tym samym roku książę Olgierd przyłączył jednak Briańsk do Wielkiego Księstwa Litewskiego.

Nowy kniaź, brat Jagiełły - Dymitr obronił Brańsk przed najazdem wielkiego księcia moskiewskiego. Wspomógł jednak, prowadząc własną chorągiew oddziały moskiewskie podczas wielkiej bitwy z Tatarami na Kulikowym Polu (1380).

Po śmierci Dymitra (1399) gród należał do wielkiego księcia litewskiego Witolda, po śmierci którego król Władysław Jagiełło nadał Briańsk swemu kolejnemu bratu - Świdrygielle. We wspólnym państwie polsko-litewskim Briańsk pozostawał sto lat.

Rozpoczęte w drugiej połowie XV wieku ataki moskiewskie zakończyły się zajęciem Briańska przez Księstwo Moskiewskie w 1500 roku.

Podczas 'wielkiej smuty' przez Briańsk (i dalej Rżew i Jarosław w kierunku Morza Białego, następnie powrót przez Suzdal, wokół Moskwy i Tułę) wiodła trasa (1615) zagonu 9 chorągwi polskich i kozackich rotmistrza Aleksandra Lisowskiego, zorganizowanego za zgodą króla Zygmunta III Wazy.

W tym samym 1615 roku od kwietnia do sierpnia pod Briańskiem toczyły się walki Polaków z oddziałami moskiewskimi kniazia Jurija Szachowskiego.

Briańsk jest obecnie stolicą obwodu (województwa) liczy obecnie 400 tys. mieszkańców i należy do Rosji.


Wydrukuj stronę