Rekonstrukcja twierdzy w Siewsku, która obroniła się (1634) przez wojskami Rzeczypospolitej
fot. www.scilib.debryansk.ru

Pozostałości po warowni istniejącej tutaj za Jagiellonów
fot. www.scilib.debryansk.ru

Monastyr Spaso-Preobrażeński (1713-17) powstały na miejscu wcześniejszego drewnianego, zbudowanego przez mnichów którzy po rozejmie dywilińskim (1618), przywracającym Nowogród Siewierski Rzeczpospolitej przeniesli się stamtąd najpierw do Rylska, a później do Siewska.
fot. www.scilib.debryansk.ru


 Siewierskie
 SIEWSK
ros. Севск, Sievsk

Gród nad rzeką Siew (dopływem Desny), od której pochodzi jego nazwa, 149 km na południe od Brańska. Pierwszy raz był wspomniany w 1146 podczas opisu walk pomiędzy kniaziem czernichowskim Izasławem Dawidowiczem i księciem nowogrodzko - siewierskim Świętosławem Olegowiczem.

Palony przez Tatarów w XIII i XIV wieku Siewsk został przyłączony w (1356) do Wielkiego Księstwa Litewskiego wraz z nim znalazł się we wspólnym państwie polsko-litewskim.

W 1503 roku Siewsk został zaatakowany i zdobyty przez Moskwę. Umocniony przez Rosjan (w latach trzydziestych XVII wieku przy budowie twierdzy pracowało ponad 8 tys. ludzi) Siewsk stał się jednym z trzech głównych punktów umocnień północnych granic Rosji. Do XVIII wieku nazywany był Horodokiem.

W 1634 roku umocniona forteca wytrzymała dwutygodniowe oblężenie wojsk Rzeczpospolitej.

Jesienią roku 1663 roku blisko 100-tysięczna armia krola Jana Kazimierza została powstrzymana pod Siewskiem przez Rosjan.

Wojska Rzeczypospolitej nie potrafiły jednak zdobyć obozu warownego wojsk kniazia Grzegorza Romodanowskiego.

Były to ostatnie działania przeciw Rosji, w których wojska Rzeczypospolitej wykazały inicjatywę strategiczną.

W 1683 roku do Siewska zostali zesłani przez Piotra Wielkiego zbuntowani strzelcy z pułków wiernych carównie Zofii.

Od 1991 miasto rejonowe (powiatowe) obwodu (województwa) briańskiego w Rosji.


Wydrukuj stronę