Świecznik huculski
fot. Muzeum Historyczne w Sanoku


 Stanisławowskie
 II Rzeczpospolita
 Pokucie
 KOSSÓW
inaczej Kosów, Kossów Huculski, ukr. КОСiВ Kosiv


Stanisławowskie
powiat Kossów, Śniatyń
 mapa 1:75 000 
PN -  ZACH
Jaworów, Jasienów, Kossów (Kosów), Kluczów Wlk., Kuty, Pistyń, Rożnów, Zabłotów

PN -  WSCH
Śniatyń, Wołczkowce, Załucze

Miejscowość na Pokuciu przy drodze z Kołomyi do Kut niedaleko rzeki Rybnicy u stóp Gorganów.

Kossów wspomniano po raz pierwszy w 1424 roku. Miasteczko stanowiło jeden z głównych ośrodków Huculszczyzny.

Położenie w górzystej okolicy chroniło Kossów przed najazdami obcych wojsk, ale narażało miasteczko na ataki rozbójniczych oddziałów opryszków i hajdamaków.

W 1704 roku wataha rozbójnika Pinty zaatakowała i zniszczyła Kossów.

Po zagarnięciu Kossowa w I rozbiorze Polski (1772) Austriacy ulokowali tu w XIX wieku siedzibę powiatu.

W 1880 roku Kossów liczył 2,8 tys. mieszkańców, głównie Hucułów. Miasto znane było jako centrum handlu owocami

W II Rzeczypospolitej Kossów liczył 4,2 tys. mieszkańców.

Kossów, obok pobliskich Kut, Pistynia i Kołomyi był jednym z głównych ośrodków powstawania słynnej ceramki pokuckiej. Za twórcę pokuckiego stylu uważany jest Aleksander Bachmiński, a także Tomasz i Petronela Nappowie, działający w Kutach i rodzina Sowickich z Kołomyi.

Mylony niekiedy z Kossowem - Kossów stary, miejscowość nad Rybnicą, leży 22 kilometry od Kossowa (późniejsza wieś Smodna) oraz z Kosowem Polesim. Pierwszą parafię katolicką miał tam założyć książę Świdrygiełło w 1318 roku. W 1870 roku Kossów stary liczył 700 mieszkańców, w tym 10% Polakow. Cerkiew unicka p.w. św.Joachima i Anny powstała tam w 1841 roku.


Wydrukuj stronę