Ceramika pokucka
fot. Muzeum Historyczne w Sanoku


 Stanisławowskie
 II Rzeczpospolita
 Pokucie
 PISTYŃ


Stanisławowskie
powiat Kossów, Śniatyń
 mapa 1:75 000 
PN -  ZACH
Jaworów, Jasienów, Kossów (Kosów), Kluczów Wlk., Kuty, Pistyń, Rożnów, Zabłotów

PN -  WSCH
Śniatyń, Wołczkowce, Załucze

Miejscowość nad rzeką Pistynką, (dopływem Prutu), przy drodze z Kołomyi (20 km) do Kossowa (7 km)

Pistyń był pierwszy raz wspomniany w dokumencie króla Władysława Jagiełły z 1416 roku.

Drewniany kościół p.w. Św. Trójcy (1776-78) ufundowała Marianna z Kalinowskich Ponińska, wdowa po Józefie Ponińskim , wojewodzicu poznańskim

W 1870 roku Pistyń liczył 3 tys. mieszkańców, - 50% Hucułów, 25% Polaków i 25% Żydów.

W miasteczku znajdowały się dwie cerkwie grecko-katolickie pod wezwaniem Bogurodzicy.

W II Rzeczypospolitej Pistyń należał do powiatu kossowskiego województwa stanisławowskiego.

Pokucie, zwłaszcza okolice Pistynia, Kut, Kossowa słynęły z pięknych wyrobów ceramicznych. Do ich wyrobu stosowano łatwo topliwą, żelazistą glinę. Poddawano ją wielu pracochłonnym procesom "kiszenia", "leżakowania" i "szlamowania".

Równie żmudne było zdobienie - rytowanie ornamentów, malowanie, suszenie, w końcu wypalanie i ponowne malowanie farbami ceramicznymi.

Tworzono ornamenty roślinne, geometryczne, zoomorficzne i antropomorficzne (girlandy, kwiaty, liście, trójkąty, ale też ptaki, jelenie na tle lasu oraz postacie żołnierzy, myśliwych, kościółki i figury świętych) najczęściej w kolorach zielonym, czarnym, ugrowożółtym, ceglastym, brunatnym i niebieskim.

Bogata kolekcja ceramiki pokuckiej (360 eksponatów)- dar Aleksandra Rybickiego znajduje się w Muzeum Historycznym w Sanoku.


Wydrukuj stronę