Miejscowość przy ujściu Pełtwi i Sołotwiny do Bugu, pierwszy raz wspomniana w 1097 roku. Gród istniał tu jeszcze zanim Kazimierz Wielki przyłączył Ruś Czerwoną do Królestwa Polskiego.

Książę Siemowit z dynastii Piastów Mazowieckich nadał Buskowi lokację na prawie magdeburskim (1411).

Busk miał posiadać niegdyś nawet 2 zamki, w 1516 roku obronił się przed najazdem tatarskim.

Jednak po zdobyciu Kamieńca Podolskiego (1672) Turcy zdobyli i spalili Busk.

W 1554 Zygmunt August odnowił parafię katolicką, istniejącą tu już wcześniej. Pierwszy kościół murowany zbudowano w 1780 roku. Na górze w pobliżu Buska powstała unicka cerkiew św. Onufrego.

Pod zaborem austriackim (1772-1918) Busk był miasteczkiem powiatowym. Poprzcinan gęstą siecią rzeczułek Busk posiadał w XIX wieku ponad 30 mostów. Nazywany był - stanowczo na wyrost "galicyjska Wenecją". Jeszcze w końcu XIX wieku nadmiar wód podskórnych powodował jesienią tworzenia błota na drogach uniemożliwającego przejazd zaprzęgów końskich. Busk liczył wówczas 4,2 tys. (1880) - ponad 50% Polaków, 40% Ukraińców i 10% Żydów.

W II Rzeczyposplitej w powiecie kamionkowskim województwa tarnopolskiego.

Po okupacji sowieckiej (1939-41, 1944-1991) i niemieckiej (1941-44) od 1991 Busk znajduje się w granicach niepodległej Ukrainy.

Lwowskie, Tarnopolskie pow. Gródek, Lwów, Przemyślany Sokal, Żółkiew, Kamionka  mapa 1:75 000

PN - ZACH Bełz, Krystynopol, Sokal, Mosty Wielkie, Żółkiew	PN - WSCH Kamionka, Majdan St, Radziechów, Stojanów
PD - ZACH Bóbrka, Lwów, Winniki	PD - WSCH Busk, Gliniany, Przemyślany

Wydrukuj stronę