Ruiny kościoła pijarskiego (1702-25)
fot. Jan Józef SuchodolskiStrony o Wołyniu

Pokaż na mapie - mapa topograficzna WIG 1:100000 Mapa topograficzna okolic 1:100 000


 Wołyń
 II Rzeczpospolita
 MIĘDZYRZECZ KORECKI


Wołyńskie (I RP): Zwiahel
Wołyńskie (II RP): pow. Równe, Kostopol
 mapa 1:75 000 
PN -  ZACH
Białaszówka, Kisorycze, Rokitno, Sieliszcze, Tomaszgród

PN -  WSCH
Bleżowa, Gotysze, Kiszyń, Potaszna, Radowel, Sobiczyn, Zubkowicze

PD -  ZACH
Kobyla, Korzec, Międzyrzecz Korecki, Ludwipol, Rudnia

PD - WSCH
Cwila, Jemilczyn, Podłuby, Serby, Kurczyce, Zwiahel

Miejscowość położona na wzgórzu nad stawem należała do książąt Koreckich, później Leszczyńskich, Lubomirskich (od 1706), następnie Jabłonowskich.

W końcu XVIII w. kasztelan książe Jabłonowski przegrał w karty Międzyrzecz i okoliczne wsie do chorążego wołyńskiego Steckiego.

Za udział w powstaniu listopadowym dobra Steckich skonfiskował (1831) rząd rosyjski.

Po dawnym zamku ks. Koreckich zachowały się tylko wały. Na północ od miasta wśród dużego parku stał jeszcze w II Rzeczypospolitej klasycystyczny pałac Steckich z końca XVIII wieku.

Międzyrzecz słynął niegdyś z kolegium pijarskiego ufundowanego (1702) przez podkomorzego koronnego ks. Dominika Jerzego Lubomirskiego. Tadeusz Czacki przekształcił szkołę w gimnazjum (na początku XIX wieku), które zostałó zamknięte przez Rosjan (1832).

Późnobarokowy kościół pijarski o dwóch wieżach (1702-25) po kasacie klasztoru zamieniony na parafialny (1853). W mieście znajdowały się też drewniana cerkiew (1848) i dwie synagogi z końca XVIII wieku, fundacji Steckich.

W II Rzeczypospolitej Międzyrzez Korecki liczył 3,5 tys. mieszkańców.


Wydrukuj stronę