Księga poszukiwań Wołynia
WOŁYŃ  -   Powiaty woj. wołyńskiego:
Dubno  -   Horochów  -   Kostopol  -   Kowel  -   Krzemieniec  -   Luboml  -   Łuck  -   Równe  -   Sarny  -   Włodzimierz Wołyński  -   Zdołbunów  -  

Dochód z klikania w reklamy przeznaczony na utrzymanie strony i przyspieszenie jej wczytywania.

::Sarny :: Rzecz-pospolita.com :: RZECZPOSPOLITA WIRTUALNA ::Sarny

Koœciół w Sarnach
Koœciół w Sarnach


Pokaż na mapie
Pokaż na mapie - mapa topograficzna WIG 1:100000 Mapa topograficzna okolic 1:100 000


 Wołyń
 II Rzeczpospolita
 SARNY
ukr. САРНИ
hebr. סארני - Sarny


Wołyńskie,
powiat Kostopol, Równe, Sarny
 mapa 1:75 000 
PN -  ZACH
Czartorysk, Majdan Huta, Rafałówka, Stepań, Wieszka, Władimirec

PN -  WSCH
Bereżne, Bereźnica, Czudło, Jarynówka, Sarny

PD -  ZACH
Aleksandria, Derażno, Gruszwica, Klewań, Równe

PD - WSCH
Druchów, Hoszcza, Korościatyń, Kostopol, Tajkury, Tuczyn

Miejscowość na wyżynie na lewym brzegu rzeki Słuczy, dawna wieś na Polesiu Wołyńskim w powiecie rówieńskim. Jej szybki rozwój był możlwiy gdy Sarny zostały węzłową stacją kolejową na skrzyżowaniu linii Równe-Łuniniec i Kowel-Ostki.

W II Rzeczypospolitej, od 1921 zostały miasto powiatowe w województwie poleskim z dwoma dużymi tartakami i hutą szkła. Liczyło 6 tys. mieszkańców, przeważnie Żydów. Mieszkało tu też sporo kolejarzy.

W Sarnach istniały drewniana cerkiew (1725) fundacji Antoniego Pruszyńskiego i również drewniany kościół (1827).

Za Sarnami ciągnęły się pustkowia Polesia z ogromnymi bagnami. Na piaszczystych wyspach leżały rzadkie i nędzne osady, przy których zbudowano stacje kolejowe, przy których zlokalizowano kamieniołomy granitu.
Cerkiew pokrowska w Sarnach
Cerkiew pokrowska w Sarnach


Wydrukuj stronę