Kościół w Zdołbunowie
fot. www.zdol.rv.ua
Panorama Zdołbunowa
widok z początku XX wieku
Dworzec kolejowy w Zdołbunowie
fot. www.parovoz.com.ua
Pokaż na mapie


 Wołyń
 II Rzeczpospolita
 ZDOŁBUNÓW
ukr. ЗДОЛБУНiВ, Zdolbuniv
hebr. זדולבונוב Zdolbunow)

Miejscowość nad rzeczką Ustią, dopływem Horyni. Wspomniana pierwszy raz 30 września 1497 roku, za panowania króla Jana Olbrachta, gdy jego brat - wielki książe litewski Aleksander Jagiellończyk nadał Dułbunów (wraz z majątkami w powiatach łuckim i krzemienieckim) księciu Konstantemu Ostrogskiemu.

Inne żródła podają jako fundatora miejscowości Zdołbuna i przenoszą ten fakt na 1585 rok, choć akta sądowe z 1565 roku wspominały dołbunowskich kmieci, jako podległych władzy pana Łaskiego.

Przyłączona na mocy unii lubelskiej (1569) do Polski wioska liczyła zaledwie 9 chałup. Pod koniec 1629 roku miejscowość pojawiła się po raz pierwszy pod nazwą Zdołbunowa.

Podczas wojen kozackich (1651) w okolicach Zdołbunowa, niedaleko dzisiejszej wioski Tajkury, mieścił się sztab kozackiej armii Bohdana Chmielnickiego.

Na podstawie ugody kolbuszowskiej (1753) Ostrogscy przekazali Dubno warz ze Zdołbunowem i Dermaniem oraz 70 wsiami Lubomirskim.

Zajęty po agresji 17 września 1939 roku przez Sowietów pozostawał w Związku Sowieckim do 1991 roku z przerwą na okupację niemiecką (1941 - 2 lutego 1944). POdczas wojny zginęło ponad 3,5 tys. Polaków z powiatu zdołbunowskiego, w tym ok. 500 zamordowali ukraińscy nacjonaliści z OUN/UPA (Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów, Ukraińska Powstańcza Armia).

Od 1991 miasto na terenie Ukrainy, liczy ponad 30 tys. mieszkańców.


Wydrukuj stronę