Gród nad rzeką Udaj, prawym dopływem Suły, 170 km od Czernichowa, 135 km na północ od Kijowa. Wspomniany (1085) w "Pouczeniu" kniazia Włodzimierza Monomacha jak gród graniczny chroniący Ruś przed takami koczowniczych Połowców. Wkrótce Przyłuki został przez nich zniszczone (1092). Odbudowany gród ponownie doszczętnie zniszczyli Tatarzy (1239).

W połowie XIV wieku zależne dotąd od ordy tatarskiej księstwa czernichowskie podporządkowało sobie Wielkie Księstwo Litewskie. Postanowieniem unii lubelskiej (1569) Przyłuki znalazły się w ziemiach koronnych Rzeczpospolitej.

Rozwój miasta zahamowała agresja cara moskiewskiego Borysa Godunowa, którego wojska (1604) zdobyły miasto i wymordowały wszystkich jego mieszkańców. Wkrótce jednak książęta Wiśniowieccy odbudowali miasto i wystawili okazały pałac, fortecę oraz drewnianą cerkiew spaso-preobrażeńską.

Zajęte przez Kozaków w 1648 po umowie perejesławieckiej (1654) Przyłuki zagarnęła Rosja, co Rzeczpospolita uznała w pokoju Grzymułtowskiego (1686).

Od 1991 roku miasto w obwodzie czernichowskim Ukrainy, liczy 70 tys. mieszkańców.